( 1 ) دوستى براى خدا امام عليه السّلام ، مسلمانان را به همبستگى و دوستى با يكديگر تنها براى خدا بدون هيچ شائبه‌اى از شئون مادى كه خدشه‌ناپذير است دعوت فرموده و مىگويد : « إذا جمع اللّه الأولين و الآخرين نادى مناد يسمعه الناس يقول : أين المتحابون في اللّه ؟ فيقوم عنق من الناس ، فيقال لهم : اذهبوا إلى الجنة به غير حساب ، فتتلقاهم الملائكة و يسألونهم عن العمل الذي جازوا به إلى الجنة ، فيقولون : نحن المتحابون في اللّه ، فيقولون : و أي شيء كان أعمالكم ؟ فيقولون : كنا نحب في اللّه ، و نبغض في اللّه فيقولون لهم : نعم أجر العاملين . » « 1 » « وقتى كه خداوند مردم اولين و آخرين را ( در محشر ) جمع كند ، مناديى ندا دهد بطورى كه همهء مردم بشنوند ، مىگويد : كجايند كسانى كه به خاطر خدا يكديگر را دوست مىداشتند ، گروهى از مردم از جا برخيزند ، به ايشان گفته مىشود : بدون حساب به بهشت وارد شويد ، پس فرشتگان با روى باز ايشان را ملاقات كنند و از عمل آنها بپرسند كه چه كرده‌ايد تا باعث ورود به بهشتتان گرديد ؟ بگويند : ما يكديگر را به خاطر خدا دوست داشتيم ، پس بپرسند : اعمالتان چگونه بود ؟ پاسخ دهند : ما براى خدا ديگران را دوست مىداشتيم و براى خدا دشمن مىداشتيم ، فرشتگان مىگويند : چه خوب است اجر عاملان . » ( 2 ) براستى دوستى براى خدا باعث اتّحاد مىشود و از تفرقه جلوگيرى مىكند و همه را جمع مىكند و متفرق نمىسازد ، زيرا كه آن ناشى از ايمان عميق به

--> ( 1 ) وسائل الشيعة : 11 / 432 .